Dit is een stabijter.
Stabijters zijn de hulphonden van vampierjagers.

Lola weet niet dat haar hond een stabijter is tot ze bij het kerkhof een geheimzinnige jongen ontmoet. Als ze op internet naar stabijters gaat zoeken, ontvangt ze vreemde e-mails over een prijsvraag waar ze niet aan mee heeft gedaan.
De geheimzinnige jongen lijkt er meer van te weten. Hij zegt dat hij een vampierjager is, maar Lola gelooft niet in vampiers. Langzaam komt ze er achter dat vampiers wel degelijk bestaan en dat zij en haar vriendinnen in groot gevaar zijn.

Wat vooraf gaat:
Lola loopt met haar hond Bijte langs de begraafplaats. Ze schrikt als ze een schaduw over de hoge kerkhofmuur ziet springen. Ze wil wegrennen, maar haar benen voelen aan als pudding. Ze sluit haar ogen en als ze die weer opent, staat Bijte te kwispelen naar een hond die sprekend op hem lijkt. Bijte rukt zich los en volgt de andere hond het kerkhof op.

Machteloos staar ik door de spijlen van het hek. Ik roep Bijtes naam. Een schaduw beweegt op het donkere kerkhof, te groot om een hond te kunnen zijn. Waarschijnlijk is het een boom, maar ik ben niet dapper genoeg om Bijte achterna te gaan.
Nog eenmaal roep ik zijn naam en luister ik angstvallig of ik iets hoor. De bomen ruisen spookachtig. Weer meen ik een beweging te zien die niet van een hond kan zijn. Ik ga echt niet het kerkhof op!
Humeurig loop ik verder. Hopelijk bedenkt hij zich als hij merkt dat ik niet op hem wacht. Dan hoor ik het hek weer kraken. Ik kijk om in de verwachting Bijte te zien en staar naar een man in een lange cape. Lachend weert hij twee honden af die vrolijk tegen hem opspringen.
Mijn mond opent zich al om te gillen, maar op tijd realiseer ik me dat zijn lange leren jas geen opstaande kraag heeft. Bijte is herkenbaar door de riem die aan zijn halsband bungelt en zijn vriendelijke gedrag verbaast me. Zou dat betekenen dat de man te vertrouwen is?
Toch loop ik door, hopelijk zonder de aandacht op me te vestigen. Ik haal opgelucht adem als ik achter me het geluid van tikkende hondennagels op de stoep hoor. Als ik me buk om Bijtes riem te pakken, voel ik de ogen van de man in mijn rug branden.
”Is dat ook een stabijter?” vraagt hij melodieus.
“Een stabijter?” Geschrokken draai ik me om. Ik dacht dat ik dat woord zelf had verzonnen!
Hij staart me indringend aan met een flauwe glimlach om zijn mond. Ondanks zijn stoere voorkomen, lijkt hij niet veel ouder dan ik. Zijn zwarte kleding past opvallend goed bij zijn donkere haren en hij lijkt zo te zijn weggelopen uit een film. Ik moet me eraan herinneren dat ik niet op het schoolplein sta, maar bij een kerkhof. En dat ik niets met nachtelijke kerkhofbezoekers te maken wil hebben. Toch blijf ik naar hem staren.
“Ik bedoel een stabijna,” zegt hij.
“Dit is inderdaad een stabijna,” zeg ik. Iedere stabijeigenaar heeft dat woordgrapje wel eens gehoord.
De jongen glimlacht zenuwachtig. Hij ziet er niet gevaarlijk uit en lijkt net zo slecht op zijn gemak te zijn als ik.
“Wat is een stabijter?”
Hij lijkt verrast door mijn vraag. ”Fang is ook een stabijna, dus dacht ik dat die van jou dat ook zou zijn. Ze lijken op elkaar." Hij werpt een zenuwachtige blik op zijn hond, maar die heeft meer aandacht voor Bijte en kwispelt vrolijk. “Hoe kom je aan hem?”.
”Uit het asiel.”
Zijn gezicht betrekt. ”En heb je ook vreemde e-mails gehad?”
”Wat voor e-mails?”
Hij kijkt me onderzoekend aan. Hopelijk bedekt het duister de opkomende blos op mijn gezicht. Jongens als hij zouden op een schoolplein moeten lopen en niet op een kerkhof. Kerkhof. Ik probeer me op dat woord te concentreren en niet op zijn filmsterrengezicht. In het daglicht is hij vast minder knap, dat kan niet anders.
“Geen e-mail dus,” verbreekt hij de betovering. “Tot ziens dan maar.”
Voor ik iets kan zeggen, rent hij weg, op de voet gevolgd door zijn hond.
”Hé!” roep ik, maar hij kijkt niet om.
Ik staar ze na, verbaasd en zelfs een beetje boos over het vreemde gedrag van de jongen. Bijte lacht zijn hondenglimlach alsof hij ergens zeer tevreden over is. Zwijgend volg ik hem naar huis.

Bobby stond model voor de stabijters in het verhaal. Hij jaagt liever op eendjes dan op vampiers, maar dat betekent niet dat zijn jachtpassie ons nooit op begraafplaatsen brengt.
Door de opwinding van de jacht vergeet hij soms dat hij, net als alle stabijters, niet kan zwemmen. Eens sprong hij zomaar over de sloot naar het kerkhof, maar toen de eend was gevlogen, durfde hij niet meer terug te springen!
Net als zijn baas is hij erg koppig, dus betrad ik even later het kerkhof. Gelukkig was daar niemand, behalve een blije hond die van achter een zerk tevoorschijn sprong. Het gebeurde overdag, want in het donker ben ik niet zo'n liefhebber van begraafplaatsen.