grrr Stabijters
en
nachtvlinders
grrr
  Een verhaal over vampierjagers,
    vampierjagershulphonden,
      en natuurlijk vampiers!
  Het verhaal
Het leven van de zestienjarige Lola verandert desastreus wanneer ze verliefd wordt op een vampierjager.
Doelgroep: 12+

Bij een kerkhof ontmoet Lola een geheimzinnige jongen die vraagt of haar hond een stabijter is.
Op internet zoekt Lola naar 'stabijters', waarna ze vreemde e-mails ontvangt en een prijsvraag wint waaraan ze niet heeft meegedaan.
De geheimzinnige jongen lijkt er meer van te weten. Hij zegt dat hij een vampierjager is, maar Lola gelooft niet in vampiers, laat staan dat haar hond Bijte een vampierjagershulphond is.
Wanneer Lola's vriendinnen worden bedreigd, blijkt dat vampiers wel degelijk bestaan en dat Lola en haar vriendinnen in groot gevaar zijn.
 
  Een kort fragment:
Wat vooraf gaat:
Lola loopt in het donker met haar hond Bijte langs een kerkhof. Plots springt over de hoge kerkhofplaatsmuur een hond die sprekend op Bijte lijkt. De honden willen spelen, maar Lola trekt Bijte mee. De vreemde hond volgt hen.
 
    vleermuis  
Bijna hebben we de poort naar het kerkhof bereikt als een luid geknars klinkt. Het komt van het smeedijzeren toegangshek dat we in enkele seconden zullen passeren. Een grafschenner? Dit is niet het tijdstip om een bloemetje op een graf te leggen.
Het zweet breekt me uit, maar in enkele passen zijn we al voorbij het halfgeopende hek. De vreemde hond schiet het kerkhof op en ik grijp Bijtes riem steviger beet. Te laat. Bijte rukt zich los en rent achter zijn nieuwe vriendje aan.
’Bijte, hierrrr!’ Machteloos staar ik door de spijlen van het hek naar de donkere begraafplaats. No way dat ik achter hem aan ga, het is er pikkedonker en ik kan Bijte al niet meer zien. Stomme hond! Enkele struiken bewegen in de wind, tenminste, ik hoop dat het struiken zijn. Ik heb te veel griezelfilms gezien om mijn angst weg te redeneren; ik ben niet dapper genoeg om Bijte te gaan zoeken. Niet op een donker kerkhof.
‘Bijte?’ Angstvallig luister ik naar geluiden die van het kerkhof komen. Een uil roept en de bomen ruisen spookachtig. Weer meen ik een beweging te zien, dichterbij nu. Ik verstar. Het is een man in een cape. Lachend weert hij twee honden af die kwispelend tegen hem opspringen.
Mijn mond opent zich al om te gillen, maar de cape heeft geen opstaande kraag zoals in vampierfilms. Het is een leren jas. Bijte herken ik aan de riem die ik zojuist heb losgelaten. Hij gromt niet en zwaait vrolijk met zijn staart. Hij zou toch niet zo vriendelijk doen tegen iemand die kwade bedoelingen heeft?
Toch laat ik de spijlen van het hek los. Iemand die 's nachts op begraafplaatsen rondloopt, is op zijn minst bizar. Snel, en hopelijk zonder de aandacht op mij te vestigen, loop ik door. Aan de overkant van de straat wandelt een man met een grote hond. Dat geeft me moed. Ik kan hard gillen als het moet.
Achter me klinken geen voetstappen en opgelucht haal ik adem. Waarschijnlijk is het mijn eigen fantasie die me angst aanjaagt. Ik fluister Bijtes naam en al snel hoor ik het getik van naderende hondennagels op het trottoir. Ik buk om zijn riem te pakken en het voelt alsof er ogen in mijn rug branden.
‘Is dat ook een stabijter?’
‘Een stabijter?’ Geschrokken draai ik me om. Sinds Bijte iemand beet, noem ik hem voor de grap soms een stabijter, maar dat weet niemand.
Voor het begraafplaatshek staat de man in de lange leren jas. Een jongen nog. Hij is knap en zijn zwarte kleding past goed bij zijn donkere haren. Hoe oud zou hij zijn? Zeventien, achttien? Nee, niet aan denken, ik sta bij een begraafplaats en niet op het schoolplein. Met nachtelijke kerkhofbezoekers wil ik niets te maken hebben. Toch blijf ik naar hem staren. Is hij soms weggelopen uit een film?
Hij schudt zijn hoofd. ‘Eh, nee, ik vroeg of dat ook een stabijna is.’
‘Dit is een stabijna,' zeg ik. Iedere stabijeigenaar heeft dat woordgrapje wel eens gehoord. ‘Maar dat vroeg je niet. Wat is een stabijter?’
De jongen haalt zijn schouders op. ‘Fang. Mijn hond. Zij is het ook, een stabijna bedoel ik. Ik dacht al dat jouw hond ook een stabijna was.’
‘Ja, maar je zei echt stabijter.’
'O.' Hij werpt een zenuwachtige blik op zijn hond die meer aandacht heeft voor Bijte dan voor zijn baas. Fang is zwart en haar borst en buik zijn lichter van kleur, evenals het puntje van haar pluimstaart. Alleen door de riem die nog aan Bijtes halsband bungelt, kan ik de honden van elkaar onderscheiden.
Dan kijkt hij weer naar mij. ‘Hoe oud ben je eigenlijk?’
‘Zestien,' antwoord ik, voor ik bedenk dat dat hem niets aangaat.
‘O. En hoe kom je aan je hond?’
‘Uit het asiel.’
Een frons verschijnt op zijn voorhoofd. ‘En heb je ook vreemde e-mails gehad?’
‘Vreemde e-mails?’
Hij lijkt me te bestuderen. Hopelijk bedekt het duister mijn gloeiende wangen, want jongens als hij zouden op een schoolplein moeten rondlopen en niet op een kerkhof. Kerkhof. Ik probeer me op dat woord te concentreren en niet op zijn filmsterrengezicht. Kerkhof. In het daglicht is hij vast minder knap, dat kan niet anders.
‘Geen e-mail dus,’ verbreekt hij de betovering. ‘Tot ziens dan maar.’
Voor ik iets kan zeggen, rent hij weg. Zijn hond volgt hem met grote sprongen.
‘Hé!’ roep ik.
Hij kijkt niet om.
Verbaasd en zelfs een beetje boos over zijn vreemde gedrag staar ik hem na. Bijte lacht zijn hondengrijns alsof hij ergens zeer tevreden over is. Zwijgend volg ik hem naar huis.
 
    vleermuis  
   
Mijn hond Bobby
 
    Bobby  
    Bobby stond model voor de stabijters in het verhaal. Hij jaagt liever op eendjes dan op vampiers, maar dat betekent niet dat zijn jachtpassie ons nooit op begraafplaatsen brengt.
Door de opwinding van de jacht vergeet hij soms dat hij, net als alle stabijters, niet kan zwemmen. Eens sprong hij zomaar over de sloot naar een kerkhof, maar toen de eend was gevlogen, durfde hij niet meer terug te springen!
Net als zijn baas is hij erg koppig, dus betrad ik even later het kerkhof om hem te gaan zoeken. Gelukkig was daar niemand, behalve een blije hond die van achter een zerk tevoorschijn sprong. Het gebeurde overdag, want in het donker ben ik niet zo'n liefhebber van begraafplaatsen.
     
Bobby Dit is een stabijter. Stabijters zijn de hulphonden van vampierjagers.

VK-logo
Dit is het logo van de vampierjagersorganisatie waar Lola mee te maken krijgt.

Onze adverteerders:

Om de advertentie van 'Stokorovs Staken' te zien is een nieuwere versie nodig van Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Om de advertentie van 'H. Melony's wijwater' te zien is een nieuwere versie nodig van Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player


vampierjagers
Samen op vampierjacht

grrrr!!!
Een goed gebit is het halve werk!

tanden
Zelfs vampiers zijn jaloers op dit setje tanden

Bijke
Danitsja met haar eerste liefde Bijke